Voorbeeldtekst · Lisette schrijft zelf
Er zijn weken die je leven in tweeën delen. Voor mij was dat de week waarin ik hoorde dat mijn broertje er niet meer was, terwijl er in mijn buik een klein hartje klopte. Twee werelden, in één lijf.
Mensen vroegen me hoe het ging. Ik wist nooit welk antwoord ze wilden horen. Het gaat goed met de baby. Het gaat slecht met mij. Allebei waar, allebei tegelijk.
Mag ik blij zijn?
De eerste echo na de uitvaart was misschien wel het moeilijkste moment. Ik zag een klein mensje bewegen en voelde tegelijk een enorme golf van schuld. Mocht ik dit wel mooi vinden, nu Rogier er niet meer was?
Een verloskundige zei iets wat ik nooit ben vergeten: "Je lijf kan twee dingen tegelijk dragen. Je hart ook." Het klinkt simpel, maar het gaf me toestemming om niet te kiezen.
Wat hielp
Niet de goedbedoelde adviezen. Wel die ene vriendin die gewoon naast me kwam zitten op de bank, zonder iets te zeggen. En later: vrouwen die hetzelfde hadden meegemaakt en die niets hoefden te vragen, omdat ze het al wisten.
Nu vertel ik mijn kindje soms over hem. Over hoe hard hij kon lachen, en hoe slecht hij was in verliezen met spelletjes.
Daarom bestaat rauwinrouw. Voor de dagen waarop je het niet uit kunt leggen, en dat ook niet hoeft.
Oprichter van rauwinrouw. Schrijft hier eerlijk over rouw, moederschap en het leven eromheen.
Lees mijn verhaalHerken je dit?
Je hoeft het niet alleen te doen. Loop een keer mee met een wandeling, of stuur me gewoon een berichtje.
