Een paar jaar geleden veranderde mijn leven in één klap. Mijn broertje Rogier overleed, onverwacht, aan een hartafwijking. Ik was toen zwanger van ons eerste kindje. Ik droeg tegelijk het grootste verdriet en de grootste verwachting die ik ooit had gevoeld.
Iedereen om me heen wist niet goed wat te zeggen. Ik ook niet. Het ene moment kocht ik rompertjes, het volgende moment stond ik te huilen in de supermarkt. Rouw bleek niet iets wat je netjes afrondt. Het reist mee.
Wat mij drijft
Ik zocht vrouwen van mijn leeftijd die dit ook kenden. Die niet schrokken als ik over Rogier begon, en die snapten dat je kunt lachen en rouwen op dezelfde dag. Die plek vond ik nauwelijks. De meeste rouwgroepen voelden zwaar, formeel of niet voor mij bedoeld.
Dus begon ik zelf. Eerst met een oproep op Instagram, daarna met de eerste wandeling. Wat me raakte: hoeveel vrouwen reageerden met "dit is precies wat ik zocht".
Wat ik wil bereiken
Ik wil dat rouw bespreekbaar wordt, juist voor jonge vrouwen. Dat je niet hoeft te wachten tot het "beter gaat" om ergens bij te horen. rauwinrouw is geen therapie en geen cursus. Het is een plek om elkaar te ontmoeten, te herkennen en je even niet alleen te voelen.
Warm, eerlijk en licht.
Alles mag er zijn
Verdriet, boosheid, twijfel en ook humor. Er is geen goede of foute manier van rouwen.
Laagdrempelig
Je hoeft niets voor te bereiden en niets te vertellen. Aanmelden kost een minuut.
Samen naar buiten
Wandelen in de natuur rond Apeldoorn geeft ruimte in je hoofd en maakt praten makkelijker.
