Voorbeeldtekst · Lisette schrijft zelf
Tijdens een van de eerste wandelingen gebeurde er iets onverwachts. We liepen door het bos, iemand gleed uit over een boomwortel en belandde met haar billen in de modder. En we lagen allemaal dubbel.
Een paar minuten eerder hadden we nog gehuild om wie we missen. Nu stonden we te schateren. En niemand voelde zich schuldig. Of nou ja, even wel. En toen niet meer.
Lachen is geen verraad
In het begin voelde elke lach als verraad. Hoe kon ik lachen, terwijl hij er niet meer was? Maar Rogier was juist degene die altijd lachte. Hij zou het vreselijk vinden als ik dat niet meer deed.
Bij rauwinrouw is er ruimte voor allebei. Voor de tranen en voor de modderbillen. Het een maakt het ander niet minder waar.
Oprichter van rauwinrouw. Schrijft hier eerlijk over rouw, moederschap en het leven eromheen.
Lees mijn verhaalHerken je dit?
Je hoeft het niet alleen te doen. Loop een keer mee met een wandeling, of stuur me gewoon een berichtje.
