Voorbeeldtekst · Lisette schrijft zelf
Het werd niet gemeen bedoeld. Een collega, een paar maanden na de uitvaart: "Gaat het weer een beetje? Het is nu toch al een tijdje geleden." Ik knikte en glimlachte. Thuis heb ik een uur gehuild.
Er lijkt een onzichtbare deadline op rouw te zitten. Een paar weken mag je verdrietig zijn, een paar maanden misschien. Daarna wordt er verwacht dat je weer "de oude" bent.
Rouw is geen project met een einddatum
Wat ik heb geleerd, ook van de vrouwen die ik bij rauwinrouw ontmoet: rouw wordt niet kleiner. Je leven wordt groter. Het verdriet blijft, maar er komt steeds meer omheen. Nieuwe mensen, nieuwe dagen, nieuwe herinneringen.
Soms is het een jaar later zwaarder dan in de eerste week. Omdat de verdoving eraf is. Omdat iedereen weer verder is gegaan. Dat is normaal, ook al voelt het niet zo.
Wat je kunt zeggen
Als je iemand kent die rouwt: vraag niet of het "weer gaat". Vraag hoe het vandaag is. Noem de naam van wie er niet meer is. Je maakt het niet erger, je laat zien dat je het niet vergeten bent.
Oprichter van rauwinrouw. Schrijft hier eerlijk over rouw, moederschap en het leven eromheen.
Lees mijn verhaalHerken je dit?
Je hoeft het niet alleen te doen. Loop een keer mee met een wandeling, of stuur me gewoon een berichtje.
